In de bibliotheek van Doetinchem was woensdagavond 14 november de maandelijkse editie van het boekenprogramma “Boek the Party” . Drie auteurs waren te gast in de bibliotheek. De gesprekken stonden onder leiding van Wouke van Scherrenburg.


Sander de Hosson is longarts en heeft het boek “Slotcouplet” geschreven welke bestaat uit een aantal columns.

Bas Steman is schrijver van onder andere een boek over Leontien van Moorsel. Veel Gelderlanders kennen hem van het Omroep Gelderland programma “Ridders van Gelre”. 

Roos Schlikker is ooit begonnen als financieel journalist, maar schrijft tegenwoordig onder andere toneelstukken.

Marc de Koninck zorgde met zijn liedjes voor een andere kijk op de actualiteit en het ouder worden.

Opvallend vond ik dat twee van de drie auteurs over de dood schreven, alleen Roos Schlikker heeft een boek over haar manisch-depressieve moeder geschreven. Haar moeder is wel ongeveer een jaar gelden overleden na een val van de trap.

Om met Roos te beginnen: haar moeder kreeg de diagnose bipolaire stoornis pas op haar zestigste jaar, hoewel er voldoende aanwijzingen waren die voor deze diagnose pleitten. Op een vraag vanuit de zaal aan Roos of zij niet bang was om zelf ook een bipolaire stoornis te krijgen antwoordde zij ontkennend. Bipolaire stoornissen ontstaan relatief vroeg in het leven en ik ben, aldus Roos, die leeftijd al lang voorbij.

Sander de Hosson vertelde over zijn roman “Slotcouplet” . Hierin zijn zijn ervaringen vanaf zijn studie tot heden verwerkt. Hij heeft veel te maken met het naderende levenseinde, en verleent de zorg die daarbij hoort. Het is uitdrukkelijk geen euthanasie, maar pijnverlichting.  Van veel jonge patiënten die overleden weet hij de naam nog, maar normaal gesproken gaat na werktijd  “de knop om” , hij neemt niets mee naar huis. Volgens De Hosson staat hij om tien over vijf boodschappen te halen bij de winkel en moet thuis de luiers van zijn kinderen verschonen… Het leven gaat door.

Het verhaal van Bas Steman is een beetje vreemd in die zin dat hij een zogenaamde regressie therapie heeft ondergaan bij het begin van het schrijven van dit boek. Met enige regelmaat liep hij  “vast”  bij het schrijven, al met al een proces van een aantal jaren voordat zijn boek klaar was. Het is een erg autobiografisch boek geworden. Ik kon merken dat Bas het nog steeds niet makkelijk vindt om over zijn boek te spreken.

Alle auteurs kregen aan het einde van het gesprek de vraag om iets uit hun eigen boek voor  lezen. De zaal luisterde gespannen in stilte. Na ieder stukje werd er uitbundig geapplaudisseerd. 

Ik ben blij dat ik deze avond heb bezocht, een andere kijk op schrijvers en het schrijven. Een volgende keer ga ik beslist weer!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *