Jeugdherinneringen.

Tijdens mijn jeugd in Hummelo woonden twee ongetrouwde broers van mijn vader bij ons in huis. Deze herinnering gaat over een van deze broers, oom Fredrik.

Oom Fredrik werkte als schilder door het hele land. Op een winterse dag, het was zaterdag, kwam hij vol trots naar mij toe met een cadeau. Hij had een aantal eendenkuikens gekocht. Natuurlijk moeten eenden in het water… dus werd er een teil buiten gezet en de kuikens werden erin gezet. Het was die dag erg koud, en na een poosje waren de eendjes meer dood dan levend. Geen nood, oom Fredrik startte zijn auto, zette de verwarming zo hoog mogelijk en alle kuikens werden op de roosters voor de voorruit van de auto gelegd. Hier houdt mijn herinnering op. Heb geen idee of deze kuikens de waterdoop en later de “vuurdoop” hebben overleeft.

******

Tijdens een mooie zomerdag kwam oom Fredrik bij mij staan en vroeg of ik even mee ging naar Doetinchem. Hij wilde iets voor mij kopen wat ik zeker mooi zou vinden. Natuurlijk wilde ik mee, dus wij in zijn auto op weg naar de stad. Bij de HEMA kocht oom een opblaasbare roeiboot voor mij, inclusief een erg klein pompje. Natuurlijk moest de boot worden geprobeerd. Oom pompte hem op, en daar gingen wij naar de Grote Beek vlak bij café “de Tol” tussen Hummelo en Velswijk. Oom wilde voordoen hoe het moest, met veel moeite werd de boot van de slootkant in de beek gelegd. Oom Fredrik klom aan boord, ging zitten en roeide een paar meter. Opeens een knal en veel gesis. De stop was eruit geschoten. Oom had de stop niet goed aangedraaid en langzaam liep de boot vol water met oom nog aan boord. Met een nat pak en een vreselijk humeur werd de boot in de kofferbak van de auto gesmeten en gingen wij weer huiswaarts. De boot is later nooit meer gebruikt.

******